_

Trommelhart

Mouria 2007

 

Alle menselijke emoties hebben hun eigen plek in het lichaam. Zo doet lust zich gevoelen in de lendenen, angst in de ingewanden, schrik vlak onder de huid en woede in de kaakspieren. Iedere gemoedsaandoening heeft zichzelf een plaats toegekend waar ze in afzondering vertoeft. Behalve liefde en verdriet. Samen delen ze het hart.  Vreemd eigenlijk. Juist die twee.  Juist daar…

In het begin van de jaren negentig ontstond in een kerkelijk ziekenhuis op het centrale plateau van Tanzania, hevige ruzie tussen twee Nederlandse artsen aan een kant en hun werkgever, een Afrikaanse protestante bisschop, aan de andere. Een van de artsen was jong en ondiplomatiek en er vielen harde woorden, die leidden tot beider ontslag. Het gerucht gaat dat de bisschop na hun vertrek nog zo boos was, dat hij een vloek over hen uitsprak. Kort daarop verongelukte de oudste van de twee artsen met een vliegtuigje op een schiereiland aan de zuidkant van het Victoriameer. De jongere leeft nog, maar heeft binnen een half jaar zijn werk moeten neerleggen wegens een ernstige aandoening van de hartspier.

In dezelfde periode mengde een nog jonge, blanke priester van een parochie in het Ungurugebergte, zich in een twist tussen twee dorpelingen. Een ervan was een parochiaan die zijn akker niet wilde verkopen aan de ander. Angst dreef hem echter zijn grond toch af te staan, want hij had te maken met een mchawi, een bespeler van duistere machten, bereider van het Kwaad. De openlijke steun van de pater gaf de parochiaan de moed in zijn weigering te volharden. De mchawi zwoer hierop dat de pater zijn geboorteland, Nederland, nooit meer te zien zou krijgen.

Enkele weken later meldde de pater zich met vermoeidheidsklachten in het naburige missieziekenhuis. De uitslagen van het laboratorium duidden op een chronische infectie of een ziekte van het bloed. Omdat er geen verbetering intrad, zag de behandelend arts geen andere mogelijkheid dan de pater naar Nederland te evacueren voor verder onderzoek en behandeling. Zijzelf nam de leiding van de repatriëring op zich.

In het vliegtuig naar Amsterdam werd de pater plotseling onwel en zakte in elkaar. Hij overleed in het gangpad. Bewoners van de streek beweren dat ze de priester nog wel eens zien, ’s nachts aan het werk op het stuk land dat dezelfde maand nog door de familieleden van de inmiddels ook overleden parochiaan aan de mchawi werd verkocht. Zwijgend, zonder zelfs maar een klacht, heft de pater de boerenhak boven zijn gekromde rug en omwoelt de grond.

Zo zijn er meer verhalen…

 

Adriaan Groen geeft wel een heel nieuwe invulling aan het begrip doktersroman.’  Diverse huisbladen

‘Ook in deze roman weet Groen de lezer mee te slepen.’  Medisch Contact

‘Groen weet door zijn jarenlange ervaring als tropenarts alle facetten van  tovenarij en geneeskunde op het Afrikaanse continent boeiend weer te geven.’  Mednet