_

Vertrapt Gras

LJ Veen 2002, 2004, 2005

Mouria 2010

 

Waar olifanten vechten, wordt het gras vertrapt, luidt een Afrikaans gezegde. Maanden na de weerzinwekkende massamoord in Ruanda zijn de legers van Hutu en Tutsi nog altijd in een verbeten strijd verwikkeld. Met duizenden vluchten de  Ruandese burgrs naar Congo en Tanzania

Wanneer Dip van Ginkel, een tropenarts met ervaring in Afrika, wordt gevraagd te gaan helpen in een vluchtelingenkamp is zijn eerste gedachte weigeren. Gewend aan de betrekkelijke rust en regelmaat van missieziekenhuizen maakt de onvoorspelbaarheid van hongerende menigten hem schichtig.  Hij wil de waanzin niet zien in de bloeddoorlopen ogen van zwarte soldaten met geweren in de aanslag, de machtswellust van burgermilitie met knuppels. Hij wil zich niet hoeven buigen over een uitgemergeld, huilend kind naast een dode moeder,  in de wetenschap dat de vrachtwagens die voedsel moeten brengen, nog bezig zijn lijken af te voeren.

Als hij uiteindelijk toch gaat, treft hij een heel andere chaos aan. Temidden van ruim opgezette kampen staan hulporganisaties elkaar naar het leven, doen wetenschappers de meest onzinnige onderzoeken, wordt door donoren geldverslindende, nutteloze hulp geboden en neemt voor de rest iedereen de gelegenheid te baat om beter te worden van de situatie.

Vertrapt Gras is een vlijmscherpe roman over de gang van zaken in een noodhulpgebied.  Adriaan Groen beschrijft de talloze ziektegevallen met compassie en de leden van het noodhulpteam met humor. Voor de hulpverlening zelf rest weinig meer dan kritiek.

 

‘Groen doet een boekje open over de internationale hulp bij rampen.’  Trouw