_

De andere kant van dit leven (juni 2014)

Een week na de operatie bedacht mijn hart ineens dat het misschien toch wel erg veel aan zich had laten prutsen en hield er uit nijd mee op. Iedereen in mijn omgeving schrok zich dood. Iedereen behalve ik, want ik was het al. Nu ja, misschien nog niet helemaal, maar ik mocht wel een glimp opvangen van hoe het er aan de andere kant van dit leven uitziet. Geen licht aan het eind van een tunnel overigens. En voor de rest ook niet zo’n aanrader, maar dat is een ander verhaal.

Omdat de eindigheid van het menselijk bestaan plotseling zo dichtbij kwam, gingen familie, vrienden en bekenden de meest vreemde dingen doen. Sommigen gaven zich haastig op voor een reanimatiecursus en bij mijn broer en schoonzus die zo aardig zijn voor enige tijd de mantelzorg op zich te nemen, kan ik geen stap meer verzetten zonder hun ook hartproblemen te geven.
‘Wat ga je doen?’ vragen ze gealarmeerd elke keer als ik mijn schoenen en jas begin aan te trekken.
‘Een ommetje’
Ik zie hun bezorgdheid. ‘Over twintig minuten ben ik terug,’ probeer ik hen gerust te stellen. ‘En ik heb mijn mobiel bij me.’
Het helpt niet. ‘Neem maar liever een van onze smartphones mee,’ stellen ze voor, ‘dan weten we precies waar je bent.’
Big Brother.
‘Kunnen jullie niet beter een enkelband voor me aanschaffen?’ reageer ik zuur. ‘En me laten chippen?’
Ze vergeven me mijn chagrijn. Ik ben nog herstellende.